Mijlpaal (2)

Even had ik getwijfeld over welke metro ik moest nemen. Het was natuurlijk alweer even geleden. Maar ik had de goede te pakken. Ja, zo deed ik het eerst ook altijd.

Raar was het, om daar weer te zitten. De rit die ik in het verleden al zo vaak had gemaakt. Maar ook fijn, om het weer te kunnen. Onderweg moest ik mijn tranen een paar keer wegslikken. Was het spanning, vreugde?

Aangekomen bij Holendrecht was ik even verbaasd. Oh ja, hier hadden ze in de tijd dat ik er niet was een nieuw station gebouwd. Ik had het wel gehoord, maar in mijn gedachten zag het er nog als vroeger uit. Dat was toch een beetje wennen. Gelukkig was er rond het AMC verder nauwelijks iets veranderd. 

Ik twijfelde even over welke ingang ik zou nemen. De hoofdingang - en daarmee een wandeling door het ziekenhuis die ik vroeger altijd fijn vond - of toch de faculteitsingang. Ik koos voor het laatste, zodat ik me misschien weer even een beetje student kon voelen. 

Binnen rook het nog precies hetzelfde. Het was rustig - tentamentijd. Ik nam de tijd om de omgeving weer in me op te nemen. Er leek weinig veranderd. De posters met aankondigen voor de komende feestjes, de paar verdwaalde co-assistenten die koffie kwamen halen, de groepjes studenten die pauze namen van het leren, de oproepen op het prikbord. Ze waren allemaal nog hetzelfde. Veel herinneringen lagen hier - mooie, maar ook minder goede. De laatste keer dat ik hier was werd ik rond geduwd in mijn rolstoel, meer patiënt dan student. Opnieuw kreeg ik een brok in mijn keel.

De studieadviseur had nog geen tijd voor me. Ik nam plaats, en dacht aan de keren dat ik hier ook zat. Toen dacht ik tijdelijk even minder te moeten studeren, later besefte ik dat ik me even moest uitschrijven. Dat even werd twee jaar. 

Ik mocht binnenkomen. Ik wist niet goed hoe ik moest beginnen, het was toch twee jaar geleden. Dus stak ik maar van wal: 'Ik, eh, wil eigenlijk heel graag weer een beetje proberen te studeren.' 

Zo. Dat was eruit. Hoewel ik het al gemaild had was het toch spannend het echt uit te spreken.

Even werd ik bang. De studieadviseur begon erover dat geneeskunde geen studie is die je in deeltijd kunt doen. Het is of alles, of niets. De moed zonk me in de schoenen. Zou het dan toch niet gaan lukken? 

Voorzichtig bracht ik haar op de hoogte van mijn plannetje. Eerst eens een klein keuzevakje proberen, misschien pas in april echt weer iets doen. Tot die tijd maar eens kijken wat mogelijk zou zijn: zou ik tegen die tijd meer kunnen, dan doen we er iets bij, maar we zetten in eerste instantie laag in. Voorkomt teleurstellingen.

Gelukkig, ze vond het een goed plan. Wat een opluchting. Ineens was ze om. Ze luisterde, dacht mee en kwam zelf ook met suggesties. Goede suggesties. Plotseling waren we het helemaal eens en praatten we over inschrijven voor tentamens, studiepunten en stageplekken. Dat ging wel heel snel. 

Niet lang daarna waren we klaar. Met een goed plan. Vanaf september zou ik eens in de week twee uur college proberen te gaan volgen. Precies wat ik graag wilde. Met een stapel papieren en een grote to-do lijst trok ik de deur achter me dicht. Een voorzichtige zucht ontsnapte tussen mijn lippen vandaan. 

Buiten, met het AMC veilig achter me, wist ik even niet wat ik moest doen. Naar huis, in de metro, alsof er niets aan de hand was? Het voelde zo onwerkelijk. Ging ik nou echt weer studeren? Ineens liet ik het gaan en begonnen de tranen te stromen. Echt blij was ik niet, het was zo raar. Hier had ik zo lang op gewacht - soms zelfs gedacht dat het nooit meer zou komen. En nu was het echt: ik ging weer studeren. Het kwam nog niet echt aan. Ik dacht aan de rottijd die achter me lag, aan al die dagen dat ik zo afhankelijk op dat bed lag. En nu zou ik ineens weer gaan studeren? Ik snapte er helemaal niks meer van. 

Ik zocht een rustig plekje in het gras en belde mama. 

'Mam, het is gelukt,' snikte ik. 

'Wie is hier nou een emotioneel typ?' riep ze blij.

Ik vertelde over het gesprek en langzaam drong het een klein beetje door. De zon scheen, ik zag baby-eendjes voorbij zwemmen, de vogels floten als nooit tevoren en hier, op deze plek, zou ik vanaf september weer regelmatig te vinden zijn. Pratend over tentamens, stomme papers en leuke colleges. Ik werd wat rustiger, en ook een beetje blijer. 

Tussen de stroom studenten liep ik naar de metro. Onderweg voelde ik me steeds meer opgelucht, blij, heerlijk. Wel om de minuut moest ik mezelf even bij de orde roepen: Maart, nou niet gaan zitten janken in de metro. Het hielp niet altijd. Ik was zo blij. 

Op Amstel kocht ik appeltaart en slagroom. Dit moest gevierd worden. Het laatste stukje onderweg belde ik vriendin L., ik wilde het zo graag aan iedereen vertellen. Jongens, wereld: ik ga weer studeren! Het is echt! 

Thuis vierde ik het met mijn huisgenootje. Na nog een paar snikken en een hele hoop taart (vandaag mocht het) kon ik even zitten. Blij, opgelucht, vol fijne spanning. 

Vanavond moeten we er maar op toosten, wat een fijn, heerlijk - en nog steeds een beetje onwerkelijk - moment.

Jongens, ik ga weer studeren!!!