Een paar maanden geleden vroeg mijn vader het al: 'Die scootmobiel van jou kunnen we ook wel eens wegdoen, toch?'
Wegdoen? Wegdoen?! De schrik sloeg me om het hart. Paniekerig begonnen de vragen door mijn hoofd te spoken. Maar wat nou als ik weer terug zou vallen? Wat nou als mijn benen er weer mee ophielden, zodat ik niet meer door de Albert Heijn kon wandelen? Wat nou als ik zo'n terugslag zou krijgen van de medicijnen dat ik zonder scootmobiel weer niet zelfstandig naar buiten kon?
Het ding stond toen al een tijdje te verstoffen in de berging. Bleek ook prima dienst te doen als opbergrek.
Maar nee, die scootmobiel mocht nog niet weg. Het moest toch op zijn minst nog wel een héle tijd goed gaan voordat ik wat minder angst voor een terugval zou hebben.
Af en toe zag ik hem staan. Dat onding. Het herinnerde me aan bijzonder slechte tijden, dus ik keek liever de andere kant op als ik er langskwam. Maar ja. Wie weet, zou ik hij toch binnenkort nog eens broodnodig zijn?
Laatst vroeg mijn vader het weer. In mijn hoofd dit keer geen kortsluiting. Eerder een bedachtzame kosten-baten analyse. Waarom zou ik hem eigenlijk nog houden? Het gaat nu al zo lang zo goed, sinds december is het geen moment achteruit gegaan. Sterker nog: het gaat hartstikke vooruit.
Dus ja, die scootmobiel mocht weg. Het vertrouwen in de komende tijd wordt steeds groter en ik mag toch hopen dat ik hem geen moment zal moeten missen. Nou ja, wellicht als opbergrek dan. Stiekem kreeg ik even een brok in mijn keel. Wat een heerlijke mijlpaal.
Gistermorgen vertelde ik het aan mijn moeder. Ze slikte een paar tranen weg. Emotioneel typ, die moeder van mij.
Gisteravond zetten we de scootmobiel op Marktplaats.
Weg met dat ding!
Hoi Maartje,
BeantwoordenVerwijderenIk heb al vaak op je site gekeken en meegelezen, maar nog nooit gereageerd. Ik herken erg veel uit je verhalen. Ik ben ook nog jong ( bijna 25) en heb nu al zo'n 7 jaar ME. Ik studeerde en heb dit ook moeten opgeven. Ook ik was altijd superactief, maar na een griep en pfeiffer ben ik ziek gebleven en dat is langzaamaan steeds erger geworden. Ik heb gelezen dat je bij de meirleir in behandeling bent, wat geweldig om te lezen dat het zo goed aanslaat en zo goed met je gaat!! Wat ben ik blij voor je! Ik hoop echt dat je alleen maar vooruit blijft gaan en je de slechte periode achter je kunt laten.
Ik put er in ieder geval hoop uit dat het dus toch kan, je weer beter voelen. Ook al is de meirleir voor mij niet haalbaar. Veel te ver en te duur. Heel jammer.
Ik blijf je in ieder geval volgen en vind het super dat je je scootmobiel op marktplaats hebt gezet. Wat een geweldig gevoel! Yo go Girl!
Liefs Anneloes
Dag Maartje,
BeantwoordenVerwijderenWij kwamen jouw weblog tegen en vinden het allereerst heel erg vervelend voor je dat je kampt met ME. Daarnaast ook moedig om te blijven zoeken naar een goede behandelvorm. Je zult ongetwijfeld al ontzettend veel hebben geprobeerd maar nu is onze vraag ook APS? Wij werken succesvol hiermee en hebben al vele mensen met CVS en ME hiermee positief behandeld. APS is een pijnloze behandeling met micro elektro stroom wat op celniveau werkzaam is. Het repareert als het ware de cellen door elektronen (=stroom) te geleiden hiernaar waardoor de aanmaak van ATP plaatsvindt (ATP ook wel adenosine trifosfaat genoemd). ATP is de energie die cellen nodig hebben. Door verschillende oorzaken wordt dit waarschijnlijk onvoldoende bij jou aangemaakt waardoor jij je klachten ervaart. Mocht je hierover meer willen weten dan is op de site van APS therapie hierover veel te lezen. Anders ook op onze site.
http://www.apstherapy.com
APS therapie is wetenschappelijk onderzocht en wordt door de meeste ziektekosten verzekeraars vergoed indien je aanvullend bent verzekerd.
Veel gezondheid toegewenst,
Gerda van Bruggen
Meindert Telkamp
APS therapeuten te Appingedam
@ Anneloes: Dankjewel voor je lieve berichtje! Vind het altijd heel leuk om te weten wie er meelezen!
BeantwoordenVerwijderen@ Gerda en Meindert: Dank voor jullie reactie. APS heb ik inderdaad al eens een tijd geprobeerd, maar dat gaf geen resultaat. Gelukkig gaat het inmiddels al een stuk beter met me dan toen!