Vrijheid

Ik kijk uit het raampje en ik geniet. 

Ik geniet van de mooie, ruime weilanden. Van de heldere, blauwe lucht. Van de fietsers langs de kant van de weg. Van de rondspringende lammetjes in de wei - of verbeeld ik me die erbij?

Ik geniet van alle mensen om me heen. Van het leuke kindje dat samen met haar moeder een boekje leest. Van de stinkende kerel die zijn blikjes bier een voor een open trekt. Van de mooie jongen met krullen die steeds zo leuk naar me lacht als hij opkijkt. Van het meisje tegenover me dat alsmaar lijkt te denken dat ze bijna moet uitstappen.

Ik geniet van alle stations die voorbij komen. Stations waar ik in tijden niet geweest ben, en waarvan ik niet gedacht had ze nu alweer langs te zien komen. Dat ik hier vandaag - helemaal zelfstandig - weer van zou kunnen genieten.

Hier, zittend in de trein, besef ik me hoezeer ik dit gemist heb. Niet alleen het uitzicht, de mensen tegenover me of de afstand die ik afleg, maar met name de vrijheid. De vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Om de mogelijkheid te hebben in en uit de trein te stappen wanneer ik daar zin in zou hebben. Even een uitstapje in Amersfoort? Prima, geen probleem. Een rondje door Assen? Niets dat me tegenhoudt. Nou, wellicht dan dat Assen niet zo'n wereldstad is, dus ik blijf toch maar zitten. Maar toch, als ik zou willen kan het en er zijn momenteel weinig dingen die beter voelen dan die vrijheid. Die onafhankelijkheid.

Mijn boek hoef ik deze reis niet uit mijn tas te pakken. Evenmin als mijn iPod. Het feit dat ik hier vandaag in deze trein kan zitten brengt me al vermaak genoeg. 

In Groningen stap ik dan toch uit. Heel veel verder gaat de trein niet. Bovendien staat vriendin Loes op me te wachten op het station. Nog altijd genietend stap ik uit. Vandaag ben ik helemaal zelf, vanaf de bank in mijn huis tot aan de bank in het huis van Loes, in Groningen gekomen. Wat heb ik hier lang van gedroomd. Wat een heerlijk gevoel.

En als ik in Groningen kan komen, kan ik overal komen, toch?