Grenzen

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Dat wist ik ook wel. Maar toch is het een beetje jammer. 

Na de drukke vorige week had ik wel verwacht dat ik wat dagen nodig zou hebben om weer bij te komen. Ik wist eigenlijk ook best wel dat het een beetje veel was wat ik allemaal deed. Dat het heel erg leuk was, maar dat ik stiekem af en toe ook echt wel een beetje heel veel pijn had. Dat 's avonds mijn ogen prikten en mijn hoofd gonsde. En dat ik 's ochtends niet altijd heel bijzonder soepel uit bed kon stappen. 

Maar ja. 's Middags ging het dan vaak wel weer. Werden mijn gewrichten wat soepeler, mijn spieren wat losser. En dus ging ik dan maar weer wat leuks doen. 

Want ja, een mens wil wat. Zeker nu het nog kan. Nu de nieuwe medicijnen nog niet binnen zijn en er dus nog geen terugval is. Dan moet er toch optimaal gebruikt worden gemaakt van dat beetje beschikbare energie. Toch?

Maar soms wil een mens een beetje te veel. 

En zo'n mens wil ik niet meer zijn. Of in ieder geval: ik wil op zijn minst proberen me niet meer als zo'n mens te gedragen. Daarom had ik deze week ook helemaal vrij geroosterd. Ik wist dat ik wat tijd nodig zou hebben om bij te komen, dus had ik voor het gemak maar even helemaal niks gepland. Alleen het probleem met mij is, is dat ik me thuis - als ik me een beetje rustig hou - me meestal nog best wel redelijk voel. Niet na een avondje stappen, maar wel als ik de dag ervoor ook rustig heb rond gehangen. Dus als ik me dan zo best wel redelijk voel, denk ik ook altijd dat ik alles wel weer kan. Zo ging ik dinsdag toch nog 'eventjes' naar de Ikea. En gister 'eventjes' naar Cinestud, een filmfestival hier in de buurt. En bleef ik toen nog 'eventjes' hangen, omdat het zo gezellig was. En al die 'eventjes' deden me toch uiteindelijk weer de das om. 

Daar baal ik van. 

Maar ik weet ook dat ik in kan grijpen. Dat is stom, maar ik wil het wel. Ik wil niet wéér in die valkuil van gaan-en-doen-en-niet-voelen trappen. Want ik heb nog steeds grenzen. En die moet ik goed bewaken. 

Dus ga ik vandaag geen boodschappen doen. Ik ga vanmiddag niet nóg een keer naar het filmfestival, hoe leuk het ook is. En ik ga vanavond zeker niet de stad in. Zelfs niet eventjes. Ik blijf gewoon thuis. Zodat ik hopelijk volgende week ook weer een paar leuke dingen kan doen. 

- Willen jullie dan nu alsjeblieft even in koor zeggen: 'Goed gedaan, Maartje'? - Dank jullie!