Welkom

Je mist meer
Dan je meemaakt

Helemaal
Niet erg

Martin Bril

Deze tekst staat op een kussensloop wat ik een paar jaar geleden van een goede vriendin kreeg. Sindsdien slaap ik er vaak op, en spookt hij ook regelmatig door mijn hoofd. Het is niet altijd eenvoudig (geweest) te leven met een chronische ziekte, maar des te mooier is het om te ontdekken hoe het leven eruitziet als je steeds weer een beetje meer kunt deelnemen daaraan. Over beide dingen heb veel geschreven op dit blog.

ME is een rotziekte die ik niemand toewens. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar en blij dat ik al zo'n eind opgeknapt ben. Dat maakt de tijd en de behoefte om te schrijven wel een stuk minder, vandaar de rust die hier de laatste tijd heerst!

Voor vragen staat mijn mailbox wel altijd open.

Liefs,
Maartje

vrijdag 19 maart 2010

Au

Zo. Dat was weer even een mooi staaltje zelfoverschatting van Maartje. Zo'n stukkie fietsen, een beetje tot het gaatje gaan. Ik dacht: dat lukt me wel weer. Ik fiets toch best vaak tegenwoordig. Weliswaar met wat extra aandrijving, maar toch. Zo'n testje, daar zal ik toch inmiddels niet zo heel veel last meer van hebben. Toch?

Viel dat even tegen.

Ik was ook al weer bijna vergeten hoe het was. Om te moeten plassen, maar dat niet te kunnen, omdat ik niet van de bank af kan komen. Om ontzettende honger te hebben, maar niet in de keuken te kunnen komen omdat ik door mijn benen zak. Om mijn tanden niet te kunnen poetsen, omdat ik mijn arm niet zo lang omhoog kan houden. Om niet te kunnen bellen, omdat praten te veel kracht kost. Om geen tv te kunnen kijken, omdat mijn hoofd te veel pijn doet.

Nou, ik weet het weer hoor. Is niet zo leuk.
Frustrerend vooral. En confronterend ook.

Dus dat gaan we maar niet nog een keer doen. Zeker niet als het me uiteindelijk niet eens iets op lijkt leveren.

Maar mocht ik nou toch nog een keer zoiets van plan zijn hè - gewoon even een inspanningstest voor de zomaar doen? Help me dan even herinneren dat dat niet zo'n heel goed idee is. Dat ik stiekem best nog een beetje heel erg ziek ben - en dus niet ongestraft zo'n twintig minuten maximaal kan fietsen. Of bind me desnoods vast, als ik niet wil luisteren.

Bij voorbaat dank.

2 reacties:

  1. ow Maartje viel dat even tegen, ik zou net dezelfde reactie hebben, van ja ik fiets toch al is op mijn elektrische fiets, zeg ik had je een mail gestuurd maar die is niet aangekomen nochtans het is toch maartjedijgstra88@gmail.com ??

    Ik wens je ook veel sterkte met het verwerken, want dit is toch best weer heel confronterend dat we eignenlijk nog niets kunnen en het ook nog is extra moeten bekopen.

    doei
    Myrthe

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hee Myrthe, klopt, alleen moet de g een k zijn. Dan moet 'ie aankomen!

    BeantwoordenVerwijderen