Pfieuw

Opluchting. De peentjes kunnen de kast weer in. Ik voel me weer prima. Of prima: net zoals vóór afgelopen week. Dat is best heel erg goed voor mijn doen. Gelukkig maar. Want ik kneep 'm echt een beetje. 

Het is gek hoe ver weg dat ontzettend zieke leventje de laatste tijd alweer voelde. Maar afgelopen week was het ineens weer heel dichtbij. Ineens zag ik mijn net verworven zelfstandigheid me weer afgepakt worden. Opeens besefte ik me hoe vreselijk ik het vond om voor zo'n groot deel afhankelijk te zijn van anderen. Om voor elk boodschapje, elk klein dingetje iemand nodig te hebben. Om altijd als ik naar buiten wilde iemand te moeten regelen om me te duwen in die verrekte rolstoel. Om de mensen in mijn omgeving bijna te moeten smeken weer even langs te komen, omdat ik me vaak zo vreselijk alleen voelde.

Het voelde ineens weer zo dichtbij. Ik wil dat niet meer! Het is me zo vreselijk veel waard om gewoon voor mezelf te kunnen zorgen. Om mijn eigen eten te kunnen kopen en niet te hoeven wachten of er een vriendin komt die me helpt met koken. Om gewoon bij iemand langs te gaan als ik zin heb om iemand te zien. Om gewoon mijn eigen bed te verschonen. Ik hoop echt - met heel mijn hart - dat ik nooit meer zo afhankelijk word van anderen. Want ook al voelde het destijds niet altijd zo en was ik meestal wel vrolijk - ik vond het vreselijk. En dat besefte ik de afgelopen week ineens, toen dat leventje weer even heel dichtbij voelde.

Ik ben zo, zó blij dat ik me nu alweer zo veel beter voel. Na een aantal dagen angst, zweten en een uitgeput lijf besef ik me hoe dun het lijntje nog is. Het is nog niet vanzelfsprekend dat het zo goed met me gaat. Misschien was dat ook wel even goed. We hebben er in ieder geval weer een aantal goede voornemens bij: 

- Netjes blijven eten. 

- Elke ochtend achter de lamp.

- En vooral - heel belangrijk - die grenzen hè. Ze zijn er nog. Niet vergeten Maart.