Welkom

Je mist meer
Dan je meemaakt

Helemaal
Niet erg

Martin Bril

Deze tekst staat op een kussensloop wat ik een paar jaar geleden van een goede vriendin kreeg. Sindsdien slaap ik er vaak op, en spookt hij ook regelmatig door mijn hoofd. Het is niet altijd eenvoudig (geweest) te leven met een chronische ziekte, maar des te mooier is het om te ontdekken hoe het leven eruitziet als je steeds weer een beetje meer kunt deelnemen daaraan. Over beide dingen heb veel geschreven op dit blog.

ME is een rotziekte die ik niemand toewens. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar en blij dat ik al zo'n eind opgeknapt ben. Dat maakt de tijd en de behoefte om te schrijven wel een stuk minder, vandaar de rust die hier de laatste tijd heerst!

Voor vragen staat mijn mailbox wel altijd open.

Liefs,
Maartje

donderdag 18 februari 2010

Peentjes

Ik zweet peentjes. 

Het gaat namelijk even niet zo goed. Mijn benen doen zeer, mijn hoofd wil niet en mijn lijf voelt als een oude, verlepte zwabber. Kortom, het oude vertrouwde liedje. En dat vind ik niet leuk. 

Ik weet ook wel dat ik afgelopen weekend hartstikke verkouden was. En dat ik mijn daglicht lamp twee weken niet gebruikt heb. En dat ik vorige week heb staan dansen in Paradiso. En dat ik me even niet zo heel netjes aan mijn dieet heb gehouden. 

Dus misschien - heel misschien - is het ook wel een klein beetje logisch dat het even wat minder gaat.

Maar toch. Ik voel wel hele harde steken in mijn hoofd als ik iets te lang met mijn huisgenootje praat. En mijn hart maakt wel hele gekke sprongetjes - en dit keer niet figuurlijk en zeker niet van blijdschap - als ik rustig op de bank lig. En ik heb de afgelopen week toch wel echt heel veel op die bank gelegen al.
 
Ik vind het doodeng. Want help - ik wil niet terugvallen. Ik vond het net zo leuk allemaal.

3 reacties:

  1. He Maart,

    Lijkt me inderdaad een logische reactie van je lichaam, alleen niet eentje waar je op zat te wachten. Doe een beetje rustig aan he, niet in één keer weer alles willen!! (ook al begrijpt iedereen heus wel dat jij heeel graag weer alles wil)
    Kom op meid!!

    Groetjes,
    Rosalie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hey maartje,

    Hou zo frustrerend zeg, dat het nu toch is wou keren he!!!
    Zodat je je leven kon opnemen.
    Dat is hetgene wat ik je zoooohard wens!!
    (dat hoop ik vooor mezelf ook eigenlijk, haha) Maarja we blijven zoeken en hopen dat het gaat keren. Voorgoed!!! We moeten toch blijven dromen en hopen? Op dit moment moeten we die vreselijke pijnen en moeheid aanvaarden (ookal lukt dat zo vaak niet) maar dromen van een keerpunt moeten we blijven doen. Dikke knuf aan je kat ook!! Ik heb ook 2schatjes van katjes..
    xje en sterkte!!! Ik wens je alle beterschap van de wereld toe!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hi M,

    Yep, heel herkenbaar. Nacht 2, 3, 4, soms 5 na een uitspatting slecht slapen, hartkloppingen, hoofdpijn, pijnlijk lijf, etc. De afbraak/afvoer van de door de uitspatting afgeschreven cellen/mytochondria/AMP. 's Nachts veel water drinken en oncomfortabel koud onder een dun dekbed slapen, ooglapje en oordopjes helpt bij mij om niet gesloopt te raken.

    Combi van daglicht lamp, L-Carnitine, Q10, magnesium, ijzersuppletie (! wondermiddel: Roose-vicee ferro) en vit-C blijft bij mij voor een geestelijk helder leven zorgen. Moet daardoor wel moeite doen me niet continue te buiten te gaan aan al die leuke uitspattingen, zodat een back-fire uitblijft.

    Iedere infecie moet ik goed "uitzieken" :-((( anders hakt zelfs iedere kleine uitspatting er dubbel hard in.

    Leuke schrijfstijl heb je.

    Sterkte !

    Gr. M

    BeantwoordenVerwijderen